Blues Estafette 2001

Blues Estafette 22e editie
17 november 2001, Vredenburg Utrecht


Muziek is opwindend, het geeft me soms het gevoel uit m'n vel te knappen. Ik weet niet hoe ik het anders moet beschrijven. Een soort energie waar ik geen weg mee weet.
Ik was ook heel gelukkig zo nu en dan. Vooral bij Lazy Lester. Die begon zijn optreden met het nummer van Lightnin' Slim waar ik de titel niet van weet. (Nothing but the devil makes you treat me like you do, I'm gonna come down with the meazles. enz.) Als de foto die ik van hem gemaakt heb gelukt is dan is het een hele mooie. Later werd het al maar drukker en heb ik geen pogingen gedaan om dicht bij het podium te komen. Maar mijn camera heeft een zoomlensje.

Een verslag

Gedurende mijn hele leven heeft de blues bestaan. Sinds korte tijd ben ik pas echt naar de blues gaan luisteren. Noem het maar een late roeping. Dit verslag is dan ook niet meer dan een hoogstpersoonlijke impressie.

Op een druilerige zaterdagmiddag stappen we de wereld van de blues binnen. Onderweg heeft er al een verwachtingvolle opwinding van me meester gemaakt. De klanken die me op de gangen van Vredenburg tegemoetkomen versterken dat gevoel alleen maar.

Het is nog rustig. In de grote zaal speelt Delta Slim op dat moment stevige rechttoe rechtaan blues. Een van de bandleden is Studebaker John, die we in de loop van de avond nog vaak terug zullen zien. Na eventjes naar deze groep geluisterd te hebben gaan we op zoek naar de kleine zaal. Omdat daar Lazy Lester gaat optreden.

We zien nog een staartje van de groep van Bobby Parker. Stevig stampwerk. De indrukwekkende hoeveelheid mondharmonica's van Daine Russel en het schitterende gele pak van Bobby Parker zijn me nog het meest bijgebleven.

Lazy Lester

Lazy Lester (foto: Aafke de Wijk)

Het optreden van Lazy Lester ontroert me. Misschien door de eenvoud en de breekbaarheid van zijn optreden: een oude man met een gitaar met als enige begeleiding een wasbord. Hij doet zijn optreden met zichtbaar plezier. Hij kent het publiek en het publiek kent hem. Ze houden van elkaar.

De vitaliteit van de oudere artiesten is trouwens opvallend. Neem nou Tommy 'Weeping and Crying' Brown. Een zanger die al lang in de vergetelheid is geraakt. In de festivalkrant waarschuwt hij het publiek dat ze niet moeten verwachten dat hij nog de spagaat doet op het podium. Hij is tenslotte al 70! Maar, hoewel zwaarlijvig, danst hij heel lichtvoetig en energiek over het podium.

James Nixon

James Nixon (foto: Aafke de Wijk)

De acts in de grote zaal kunnen me meestal minder bekoren dan die in de kleine zaal. De kleine zaal is intiemer en er treden het soort groepen op die wat meer bij mij in de smaak vallen. Dat ligt niet aan de muzikanten. De uitvoering is zonder uitzondering op hoog niveau. Bijvoorbeeld James Nixon en zijn groep. Uitstekende musici, goede zangers. James Nixon heeft een dijk van een stem. Maar hij raakt me niet echt.

Het optreden van Henry Gray is voor mij een ander hoogtepunt. In het begin lijkt hij wat onge´nspireerd, maar naarmate het optreden vordert, krijgt hij er meer plezier in en wordt zijn pianospel steeds beter. Lazy Lester bespeelt de harmonica. Letterlijk ouwe jongens onder elkaar. Schitterend om te zien en te horen.
Het optreden van Little Buck Senegal en Warren Storm vind ik uitstekend. Heel strak. Geweldige muzikanten, zeer aanstekelijk.

Henry Gray & Lazy Lester

Henry Gray & Lazy Lester (foto: Aafke de Wijk)

Little Buck Senegal speelde jarenlang met Clifton Chenier. Drummer/zanger Warren Storm heeft als drummer een belangrijke rol gespeeld op veel door Jay Miller uitgebrachte platen.
De eerder genoemde Studebaker John lijkt overal aanwezig in zijn knalrode pak. Ook bij dit optreden. Dat is alleen maar prettig want hij speelt virtuoos harmonica. Ook de bassist zagen we in diverse andere acts optreden. Er lijkt onderling veel kruisbestuiving te bestaan.

Ik heb wel moeite met het volume van veel optredens. Van mij mag dat wel wat minder. Al zou dat misschien betekenen dat de muzikanten niet meer boven het kletsende publiek uit kunnen komen.
Ik blijf me verbazen over het publiek bij dit soort informele concerten. In Vredenburg zijn zitjes in allerlei hoekjes en gaatjes. Voor de bezoekers toch uitgelezen plekken om eens een lekkere boom op te zetten over wie er allemaal is en wie niet, of over het parkeer- of fileprobleem, om maar eens een paar onderwerpen te noemen die tijdens het optreden van Lazy Lester over mijn hoofd worden besproken.
Bij sommige optredens moeten de artiesten opboksen tegen een muur van gewauwel. Als de mensen met elkaar kletsen, hebben ze ook geen oog meer voor de man op het podium, dan valt de wisselwerking weg. Henry Gray heeft daar zichtbaar moeite mee.

Ik heb lang niet alles gezien. Niet alles wat ik heb gezien heb ik beschreven. Er is me eens verteld dat je iets wat lekker is maar met kleine hapjes tot je moet nemen. Welnu, dit was een overvol bord met blues. Meer kon ik in zo'n korte tijd niet verwerken.
Volgend jaar 16 november: 23e Blues Estafette. Het staat al in mijn agenda.

Aafke de Wijk