Blues Estafette 2004

Muziekcentrum Vredenburg, Utrecht
13 november 2004


De 25e editie van de Blues Estafette. Een jubileum en tevens een einde. Deze Blues Estafette is de laatste blues-happening die in deze vorm plaats zal vinden. Maar dat hebben we nog niet meteen door als we op de klanken van Phillip Walker Vredenburg binnenwandelen. Lekker, vanuit de kou verwarmd worden door goede muziek. Phillip is al aan het einde van zijn set dus gaan we meteen een plekje veroveren in de Kleine Zaal waar we de eerste helft van de Estafette willen doorbrengen.

Earl Gilliam (Foto Tosca Kuiling) I.J. Gosey en Jacky Gray (Foto Tosca Kuiling)

Earl Gilliam, wereldberoemd in Houston en omstreken. Hij speelt daar zo nu en dan in de kerk en ook soms in een club maar het liefst trekt hij zich terug in zijn garage om met vrienden zijn eigen Texas doghouse blues te spelen. En de sfeer van die garage komt goed over. Earl gaat met zijn orgeltje tot het randje, bijgestaan door een uitstekende groep. Hij is goed bij stem ondanks zijn leeftijd van rond de 80. Een duet met gitarist I.J. Gosey gaat me door merg en been. De saxofoon wordt bespeeld door Shedrick Cormier. Drummer Jacky Gray is zeer subtiel en speels, ik heb gefascineerd zitten kijken hoe hij zijn bekkens bijna streelde. Het begin van een van de songs is: “I have had my fun, if I don't get well no more”. Earl en zijn mannen hebben “fun” en het publiek ook.

Volgende verrassing: Joe Houston, voor de verandering afkomstig uit Austin, Texas. Zanger/saxofonist Joe laat zijn band de vrije hand in een klein voorprogramma. En we zitten allemaal meteen weer recht in onze stoel. Aangevoerd door de jonge gitarist A.C. Miles wordt er een portie stevige rock & roll over ons uitgestort. En als Joe Houston zelf het podium is opgeklommen, blijkt dat je echt geen jonkie hoeft te zijn om overtuigend rock & roll te spelen. Maar ook voor gevoelvolle blues ben je bij deze 77-jarige aan het goede adres. Joe zingt en speelt dat de stukken er af vliegen en drie kwartier is wat mij betreft te kort.

Charles “Blues Hog” Hayes kan mij heel wat minder bekoren. Technisch goed, strak gespeelde Chicago Blues maar levenloos. De drie gitaristen uit zijn band zijn zo kleurloos dat het op mijn lachspieren werkt als een van hen de show probeert te stelen door met de gitaar in de nek te spelen. Gelukkig staat hij helemaal achteraan in de schaduw, hopelijk heeft niemand het gezien. Zelfs drummer Warren Storm kan het geheel niet tot leven brengen.

Lazy Lester Trio (Foto Tosca Kuiling)

Lazy Lester is op deze jubileumavond natuurlijk van de partij. Goedgeluimd en redelijk bij stem stapt hij even gemakkelijk van folk naar blues naar country en weer terug. Maar al zingt hij met verve een song van Hank Williams, inclusief snik en jodel, hoor ik van hem toch veel liever een Slim Harpo of een Jimmy Reed nummer. Of een van zijn eigen songs. Het luidkeelse verzoek vanuit de zaal voor ?Irene? lapt hij gelukkig aan zijn laars. Naast Fred Reiff op het wasbord heeft hij deze keer de harmonica uitbesteed aan een assistent. Dat wordt bijna een komische act. Vóór elk nummer moet de kleine harmonicaspeler door Lester geïnstrueerd worden. Misschien is het een geïmproviseerd optreden. De gastmuzikant speelt trouwens uitstekend en iedereen is erg in zijn nopjes. Lazy zien we later nog terug.
Warren Storm (Foto Tosca Kuiling)
We verkassen naar de grote zaal. Ligt het aan ons of is het echt niet zo druk als voorgaande jaren? Inmiddels hebben we het programma wat beter gelezen. Daarin staat de aankondiging dat dit de laatste Blues Estafette in deze vorm is. Wegens de hoge leeftijd van veel bluesartiesten en het feit dat velen ons al ontvallen zijn, kan niet meer gegarandeerd worden dat in de toekomst nog een programma van 12 uur gebracht kan worden met voldoende kwaliteit. Wat overigens niet inhoudt dat Vredenburg de blues dood heeft verklaard. Maar in welke vorm er in de toekomst aandacht geschonken gaat worden aan authentieke blues is nog niet bekend.

Sonny Burgess (Foto Aafke de Wijk)Na een korte adempauze zijn we klaar voor Sonny Burgess. En dat is alweer een verrassing. Hij heeft dezelfde begeleiders die een paar uur geleden bij Charles Hayes zo'n bloedeloze vertoning gaven, maar ze zijn nu energiek en vrolijk. Sonny Burgess heeft er ook zin in. Bij revivalconcerten van groepen uit de zestiger jaren, heb ik vaak het gevoel dat ze beter thuis hadden kunnen blijven, al was het alleen maar om hun eigen waardigheid te behouden. Maar zo'n gedachte is geen moment bij me opgekomen tijdens het optreden van Burgess. Hij is springlevend, ontspannen en goed bij stem. Voor de gelegenheid zingt hij vooral bluesnummers maar ook oude bekenden als Red Headed Woman. Met zijn aparte, expressieve stemgeluid, kan hij zowel ruige rock & roll als bluesnummers aan. Ook weet hij wel weg met zijn gitaar. De begeleiders, gitaristen Rick Krehers, Rockin' Billy Hamden, bassist Nick Lloyd en Warren Storm op drums, gaan er met plezier tegenaan.
Onze energie was misschien wat op een laag pitje na uren van blues. De rock & roll van Sonny Burgess heeft ons letterlijk opgewonden.

Sunpie & The Louisiana Sunspots (Foto Tosca Kuiling)

Opgewonden als we zijn, komen we nu helemaal op stoom met Sunpie & The Louisiana Sunspots. Met hun energieke Zydeco zetten ze de zaal in vuur en vlam. Als Sunpie zijn accordeon even neerlegt en de harmonica pakt, klinkt er pure blues. Zoals beloofd, komt Lazy Lester na verloop van tijd de gelederen versterken. Hij steelt de show, praat er lustig maar onverstaanbaar op los tussen de nummers door en krijgt de slappe lach. Niemand vindt het erg. Aan de gezichten van de Sunspots te zien, hebben ze er het grootste plezier in. Natuurlijk worden er een paar geweldige nummers ten beste gegeven. Lazy Lester speelt zelf weer harmonica. Het is een feest om mee te maken.

En dan zitten we overvol met indrukken, er kan niets meer bij, het is tijd om naar huis te gaan. Met spijt nemen we afscheid van Vredenburg en de allerlaatse Blues Estafette.

Tekst: Aafke de Wijk
Foto's: Tosca Kuiling