Flaco Jimenez: "Oh Lonesome Me"

Flaco Jimenez (Foto Aafke de Wijk)

Bij Hedon aangekomen treffen we daar een veel ouder publiek dan gebruikelijk bij dit podium voor popmuziek. Door het personeel van Hedon worden geduldig stoelen de zaal ingesleept voor mensen die er tegen opzien om het concert staande bij te wonen.

Los Banditos, de Nederlandse band waarmee Flaco Jimenez door Nederland toert, opent met een paar stevige rock & rollnummers. Rock & roll met een Zuid-Amerikaans tintje. De bassist danst met zijn contrabas alsof het een Mexicaanse schone is.
Dan komt zanger Raoul “Nunie” Rubio met veel gevoel voor show de ster van de avond aankondigen. De ster laat het allemaal met genoegen langs zich heen glijden en gedraagt zich verder gelukkig als een gewoon mens. Flaco Jimenez, 66 jaar oud, staat al zo’n 60 jaar op het toneel. Hij lijkt bijna vergroeid met zijn accordeon.

Deze avond beperkt hij zich voornamelijk tot echte feestmuziek. Aanstekelijke polka’s maar ook ineens een Beatlenummer er tussendoor. De nummers worden meestal in het Spaans gezongen door Nunie met Flaco in de tweede stem. Ook komen er veel onvervalste smartlappen voorbij en soms heb ik even het idee op een avond voor het levenslied verzeild te zijn geraakt. Er wordt vrolijk meegezongen met bekende krakers.
Al met al neigt het hele concert naar mijn smaak een beetje teveel naar de country. Ik had gehoopt op meer blues. Of op wat meer uitzinnige TexMex, niet de wat brave en sentimentele variant die we vanavond meestentijds voorgeschoteld krijgen. De blues is helemaal afwezig en Flaco speelt helaas maar een enkel rock & rollnummer. Misschien komt het ook omdat het publiek voornamelijk vraagt om nummers als Jumbalaya en Good Night Irene. Lekkere meezingers. Ook Oh, Lonesome Me en He’ll Have to Go (ode aan Ry Cooder) gaan er in als koek. We krijgen zelfs In de Hemel is Geen Bier te horen in drie talen, waaronder het Nederlands!

Gelukkig gaat de band er even goed tegenaan wanneer Flaco en Nunie pauzeren. Sinds tien jaar begeleiden Los Banditos Flaco Jimenez wanneer hij in Nederland is. Ze zijn goed op elkaar ingespeeld. Ook zonder Flaco is deze band de moeite waard. Omdat de band zelf ook voornamelijk TexMex op zijn repertoire heeft, zijn verzoeknummers geen enkel probleem.
Natuurlijk heeft de muziek veel sfeer. Het is fascinerend om te zien hoe virtuoos en toch bijna achteloos de meester zijn accordeon bespeelt en hoe goed zijn instrument harmonieert met de andere. Hij had van mij trouwens wel wat vaker mogen soleren. Zijn geluid is wel nadrukkelijk aanwezig maar gaat toch voor een groot deel op in het totaalgeluid van de band.

Het is in ieder geval een optreden met veel vaart en dat is aangenaam. Elk bandlid krijgt de ruimte om zich zo nu en dan uit te leven en daarbij springen de saxofoon en de steelgitaar er het meeste uit. Toch ontaardt het niet in eindeloze egotripperij. Zanger Nunie heeft de leiding strak in handen.
De sfeer is bijzonder ontspannen, er is veel contact over en weer met het publiek. Fijn, zo’n kleine zaal waar je de artiesten nog kunt aanraken. De koning van de TexMex is het gelukkig niet in de bol geslagen. Hij kan nog met veel plezier lekkere muziek maken ook als is het maar voor een klein zaaltje met mensen. Pas na diverse toegiften laat het publiek hem gaan.

Aafke de Wijk