Red, White & Blues

[3 juli 2004]

Martin Scorsese presents...
The Blues: Red, White & Blues

Het is mooi weer, Enschede heeft een prachtige nieuwe binnenstad en Concordia vertoont wonderschone films in gekoelde filmzalen. Zo draait er vanaf begin juli elke twee weken een bluesfilm uit de serie Martin Scorsese Presents...The Blues.

Deze verlokkende tekst in de gratis krant “Enschede UITgaaf” moet mij warm maken voor een bezoek aan Concordia Cinema.
En als de regionale krant dan ook nog massaal kortingsbonnen verspreidt, dan ben ik om. Die bon in de krant geeft recht op 2 euro korting, een kans op het winnen van één DVD, een kans op het winnen van de hele set DVD's, en een consumptiebon, alles voor 2 personen.

De Blues is populair en Enschede heeft een actieve bluesclub, dus de belangstelling zal wel groot zijn.
Bij het zien van de vermelding “digitale vertoning” word ik echter sceptisch en als ik hoor dat het om een DVD gaat die via een zg. biemer wordt afgespeeld, krijg ik een onprettig gevoel.

Maar goed, ik waag het er toch op. Al was het alleen maar om te kijken hoe mooi het voorspelde weer en de nieuwe binnenstad van Enschede is.
Het weer is gelukkig okee: het regent niet en de koeling in de bioscoopzaal kan uit blijven.
De stad is prachtig, als je van opgebroken straten houdt waar voetgangers zich nog net doorheen kunnen wurmen.

En dan de wonderschone, digitaal vertoonde film.
Waar ik al bang voor was: er gaat iets mis. Alle personen en voorwerpen op het scherm zijn dusdanig vervormd (in het hoogte uitgerekt) dat ze nauwelijks meer herkenbaar zijn.
Engelse zangers en zangeressen als Eric Clapton en Lulu zijn alleen nog aan hun stemgeluid te herkennen. Daarbij is het jammer dat Clapton heel veel praat, maar niet speelt.
Verder hebben voorwerpen als ronde platenlabels, angstwekkende eivormen gekregen.

Gedurende de gehele pauzeloze voorstelling van bijna negentig minuten weet de operateur niet het goede knopje voor “breedbeeld” te vinden, en hoewel er een medewerkster in de zaal zit, blijft die inactief en geeft ze ook na afloop geen andere verklaring dan dat ze het gaat onderzoeken!

Dat de blues in Enschede op een vrijdagavond toch niet zo leeft als verwacht, blijkt daaruit dat er maar zo'n tien andere bezoekers aanwezig zijn.
De film zelf - Red, White & Blues - gaat over de Engelse blues in de jaren zestig, en is absoluut niet geschikt als bioscoopfilm.
Alles aan de documentaire is veel, héél veel. Ontelbare Engelse en Amerikaanse artiesten komen er voorbij, soms spelend, meestal kwebbelend. Vooral de leden van bekende Engelse blues/popbands putten zich uit in het spuien van namen, labels, producers, studio's, muziekstijlen, instrumenten, toonsoorten, gitaristen, pianisten, muziekstukken, speelwijzen, invloeden etc.
Het is een complete fragmentarische orgie, waar zelfs de meest doorgewinterde bluesfanaat nog moeite mee heeft.
Alle anderen zullen al heel snel het spoor bijster raken en er weinig van opsteken.

Het enige voordeel van zo'n film is, dat je niet de tijd krijgt om je te vervelen.