Zwolse Bluesnight 2008

Sherman Robertson

Zwolse Bluesnight 2008
21 maart 2008, Odeon, Zwolle


Een uitverkocht huis, internationale artiesten; de eerste Bluesnight in het Zwolse Odeon zag er veelbelovend uit.
Als opwarmertje speelden The Louisiana Men in de foyer al wat nummers. Ik wist op dat moment niet dat het de Louisiana Men waren, die had ik namelijk verwacht als afsluiter van het programma. Dat waren ze uiteindelijk ook, maar niet op het grote podium. Deze eerste set was nog niet erg overtuigend. Misschien moesten de heren nog warmdraaien.

In de zaal was het vervolgens de beurt aan Bugs Henderson & The Shuffle Kings, volgens het programma “ongeremd stomende blues van grote klasse”. Nog voor hij een noot gespeeld had, wilde Bugs al van ons weten hoe we ons voelden. Toen we niet hard genoeg brulden vroeg hij nog meer. Laat eerst maar eens horen wat je in huis hebt, dacht ik bij mezelf.
Het eerste nummer was wel sfeervol maar daarna werd het allemaal wat vlak. Bugs is een verdienstelijk gitarist die niet terugdeinst voor ongewone accoorden en dissonanten. Hij verliest zich niet in vuurwerk, zijn spel is virtuoos en vaak tamelijk ingetogen. Het enige probleem was dat het mij niet raakte. En gezien de lauwe reacties uit het publiek gold dat voor meer mensen. Zijn nummers hadden vaak niet veel met blues te maken, het was meer popmuziek. Mij schiet een naam als Status Quo te binnen.
Communicatie met het publiek was er nauwelijks. (Het publiek communiceerde weer eens druk met zichzelf en dat was goed hoorbaar tijdens een heel stil nummer. Ergerlijk en onbeschoft.)
The Shuffle Kings bestaat uit een basgitarist en een prima (vrouwelijke) drummer.

Als je het over “stomende blues” hebt dan is dat predikaat meer van toepassing op Sherman Robertson. Deze zanger/gitarist wist in ieder geval tot het publiek door te dringen. We zagen hem al eerder een paar jaar geleden in Doetinchem, toen kon hij niet overtuigen. Het was toen een rustig luisterend publiek. In deze zaal waar beneden alleen staanplaatsen waren, kwam er veel meer wisselwerking tot stand. Zijn Engelse begeleidingsband was uitstekend, er werd met plezier gespeeld. De stem van Robertson doet me erg denken aan die van Robert Cray. Zijn repertoire beweegt zich tussen rock & roll, soul en blues. Hij doet van alles om het publiek te plezieren, zoals al spelend een rondje lopen door de zaal en zelfs naar het balkon. Toch gaat het me op den duur storen dat alles zo hard moet. Er is naar mijn idee geen echt gevoel, geen echte emotie. Maar misschien ligt dat aan mij. Het grootste deel van het publiek was laaiend enthousiast. Sherman Robertson is in ieder geval een prima entertainer.

Na dit optreden was het voor de meeste mensen genoeg geweest. Het laatste (te korte) optreden van de Louisiana Men ging daarom aan hun neus voorbij. Een handjevol bleef hangen in de foyer om te genieten van drie Nederlandse mannen die zonder al te veel gitaar- en drumgeweld een aantal heel mooie en doorvoelde nummers neerzetten. Het was even overschakelen maar wat er te horen was, was om echt van te genieten. Zydeco, cajun, rhythm ‘n’ blues en zelfs een liedje van Randy Newman, alles kreeg een eigen draai. Fantastische, energieke muzikanten: (elektrische) gitaar, slidegitaar, mondharmonica, percussie, wasbord en triangel(!). Hun zang ging me zo nu en dan door merg en been. Dat was de voorgaande bands niet gelukt.
Zo kwam er dan toch nog een mooi einde aan deze avond.

Aafke de Wijk