Sex, Drugs en Beat

Mijn moeder had me al gewaarschuwd voor de gevaren van de grote stad toen ik in 1967 van het conservatieve Rijssen naar het “wereldse” Almelo verhuisde. En wat zou ze een gelijk krijgen!

Precies drie dagen nadat ik mijn intrek had genomen in een etagewoning boven een winkel aan de Grotestraat, stonden ze voor de deur: Bianca en Carla. Zo noemden ze zich tenminste, want het zou best kunnen dat ze in werkelijkheid Hermien en Berendien heetten. Geen erg waarschijnlijke namen trouwens, want Bianca's ouders kwamen uit een ander land dan Nederland. Ik kon dat weten omdat Bianca een lichtbruin kleurtje had.

Er werd aangebeld bij de voordeur beneden, en ik vroeg via de intercom die ik in de brievenbus had gemonteerd: “Wie is daar?” Maar er kwam geen antwoord. Er werd opnieuw gebeld, en ik vroeg weer: “Wie is daar?” Ook nu kwam er geen antwoord. Bij de derde keer dat de bel ging, werd het me te gortig en liep ik naar beneden. In de hal zag ik ze al staan, ze hadden zelf de voordeur open gedaan en stonden binnen te wachten. En daar konden ze de intercom niet horen, want het was niet de bedoeling dat onbekende bezoekers zelf de hal inliepen. Ze moesten wachten op mijn instructies. Om te voorkomen dat ik steeds helemaal naar beneden moest lopen om de deur te openen, deed ik die wel van het slot af als ik thuis was. Het pand deed immers ook dienst als bedrijfsruimte voor mijn bemiddelingsbureau 3-DIM.
De eigenaar van de kledingwinkel op de begane grond vond het eigenlijk niet zo prettig dat die deur open was, want het was een gezamenlijke hal die ook toegang bood tot zijn winkel en tot de bovenste etage waar hij met zijn vrouw en kinderen woonde. Hij had me ook geadviseerd om de intercom niet aan de buitenkant te monteren, in verband met mogelijk vandalisme. En omdat ik het op dat punt wel met hem eens was, had ik het apparaatje maar in de ruime brievenbus bevestigd.

Het waren vooral de drugs waar mijn moeder zo bezorgd over was. Maar die zorg was onterecht. In de achttien maanden dat ik als militair mijn dienstplicht had vervuld, had ik niet één druppel alcohol - de toen gangbare drug in het leger - aangeraakt. En ik was de enige geweest van de hele kazerne! Nee, verdovende middelen zouden mij nooit in hun greep krijgen, daar was ik van overtuigd. Ik hanteerde de stelregel dat het enige waar ik “high” van mocht worden, de muziek was!

Bianca en Carla kwamen helpen met schoonmaken, en ze waren welkom. Want er viel nog genoeg te doen in mijn nieuwe onderkomen. Mijn etage bevatte twee kamers aan de straatkant, één daarvan gebruikte ik als kantoorruimte, de andere als privé-ruimte. Beide kamers hadden een eigen toegangsdeur en ze waren ook nog met elkaar verbonden middels schuifdeuren. Er waren twee slaapkamers, zónder ramen omdat de panden er tegen elkaar aan gebouwd waren (en nog steeds zijn). Aan de andere kant van de hal in de woning bevonden zich de keuken, de badkamer met ligbad, en een opbergruimte.

Bianca en Carla had ik leren kennen omdat zij regelmatig meegingen naar optredens van Almelose bands in de regio. Bijvoorbeeld naar The Spurs die regelmatig in Zaal Waaijer te Langeveen optraden. Ik had altijd het gevoel dat het grensdorp Langeveen behoorlijk ver van Almelo lag, maar later zou ik ontdekken dat het eigenlijk maar een kippeneindje was. Mijn gevoel was waarschijnlijk gebaseerd op de tamelijk geïsoleerde ligging van het dorpje en het feit dat Henry vaak zó veel drank had genuttigd dat hij heel langzaam moest laveren om zijn BMW op de weg te houden. Gelukkig had hij nog voldoende besef om juist heel langzaam te gaan rijden in dergelijke omstandigheden.
Ik had al wel mijn rijbewijs - nog net vóór mijn diensttijd gehaald - maar nog geen eigen auto. Vandaar dat ik afhankelijk was van openbaar vervoer of anderen die nog plaats hadden in de auto.

En zo reed ik na een optreden in Langeveen met Henry mee terug naar Almelo. Samen met de twee jonge dames Bianca en Carla. De laatste voorin en Bianca en ik op de achterbank. De sfeer in de auto was amicaal en Henry zong luidkeels beatliederen. Ik was wat gespannen door het rijgedrag van Henry en ik kan niet zingen. Maar Henry gebood mij om mee te zingen. De sfeer werd losser en er begon zich een enigszins tintelende intimiteit te ontwikkelen tussen Bianca en mij. Dat kon ook aan mij gelegen hebben, want ik had nog weinig ervaring met vrouwen.
In elk geval had ik op een gegeven moment de moed om een hand op een borst van haar te leggen. Ze schrok er niet van en werd ook niet boos, maar schoof mijn hand toch gedecideerd weg. Net op dat moment begonnen we de bebouwde kom van Almelo in te rijden en ik vermoedde dat ze niet wilde dat passanten mijn actie zouden kunnen zien.

Mijn huis werd al meteen de ‘zoete inval’ voor figuren uit de Almelose beatscene, zoals Henry, Gerard en Wim. De bedoeling was om samen ons nieuwe bureau 3-DIM op te bouwen, maar de enige die echt serieus werk verzette, was ik. De drie heren, soms aangevuld met het duo Bianca en Carla, namen brutaalweg mijn woonkamer in beslag en verpestten er de sfeer door er te roken en te drinken. Ik maakte al snel duidelijk dat ik niet gediend was van hun gedrag, en trok me dan terug in mijn kantoor. Ook wisten ze dat ik niet van geflikflooi met de meisjes hield, en soms riepen ze sarrend: “Dick, ze doen het weer!”
Op een dag deden ze het werkelijk, Wim en Carla! En nota bene in mijn bed. En zonder iets te vragen. Carla verontschuldigde zich daarna bij mij en zei dat ze mijn kussen natuurlijk wel omgekeerd had na afloop...
Wat een gruwel! Ik had toen misschien nog geen hygiëne-fobie, maar geen haar op mijn hoofd die er aan dacht om zo te gaan slapen in een bed waar twee anderen sex hadden bedreven. Ik stormde dan ook naar de slaapkamer en rukte al het beddegoed van het ledikant, en smeet het in de wasmachine.

wordt vervolgd