Rockville International (1)

Episode 1

Het is Cees Klop uit Rotterdam die in september 1964 begint met het uitgeven van een soort nieuwsbrief met informatie over rock and rollmuziek. Hij noemt zijn uitgave ROCK.
Uit die gestencilde blaadjes zal later het respectabele "vakblad voor de ťchte rock and roller", Rockville International, groeien.

Cees Klop en redactielid Sef Kicken zijn in 1964 al tamelijk doorgewinterde rock and roll-verzamelaars en zij beschikken over veel kennis van zowel de bekende artiesten als de mindere grootheden.

Na tien nummers ROCK gaat het blad "Rockville" heten. Inmiddels hebben dan de volgende mensen meegewerkt: Pim Oets, Henk van Raay, Joop Ziemer en Dik de Heer.

In oktober 1966 doet Cees Klop het blad over aan Wim Koopman. Als medewerkers komen nu ook Stan Govaard en Robert Loers op de lijst te staan. Stan en Robert zullen lange tijd een grote rol blijven spelen in de groei van het blad en in het rock and roll-wereldje op zich.

Tegen augustus 1968 krijgt Wim Koopman het moeilijk om het blad nog op regelmatige basis voort te zetten.
Ton Kostermans uit Eindhoven ontpopt zich als de reddende engel, hij neemt het blad over en stopt er vervolgens veel energie en geld in. Bijvoorbeeld om een gedrukte omslag met foto's te laten maken.

Onder de leiding van Ton Kostermans breidt de redactie zich al snel uit met Paul de Bruycker uit Brussel, Henk Gorter uit Groningen en Adri Sturm (The Elvis Record Cat) uit Vrouwenpolder.
Ton brengt het blad op een hoger niveau, voegt fotopagina's toe, doet veel aan promotie en zorgt voor internationale bekendheid en erkenning.
Na acht nummers schakelt Ton over naar off-setdruk en dat geeft het blad weer een nieuwe kwaliteitsimpuls.
Vanaf oktober 1969 krijgt het blad de naam waaronder het de meeste bekendheid zal verwerven: Rockville International.

In 1970 wordt de redactie wederom versterkt. Nu met Bert Louwerse, Sven Ake HŲgberg uit Zweden en Derek Glenister uit Engeland.
En om het steeds groeiend aantal buitenlandse abonnees te bedienen verschijnen er ook steeds vaker artikelen in het Engels.

In de zomer van 1970 krijgt Ton Kostermans, door privť-omstandigheden, het moeilijk om het blad op de gebruikelijke wijze voor te zetten.
Ditmaal is het Adri Sturm die te hulp schiet. In de herfst van 1970 gaat Adri de redactionele kant van het blad (tijdelijk) voor zijn rekening nemen. Ton blijft verantwoordelijk voor het laten drukken en voor de abonnementen-administratie.

Vanaf maart 1970 heb ik (Dick Waanders) al wat hand en spandiensten, zoals vertaalwerk, voor het blad verricht.

Ook zorg ik voor een aantal verkooppunten in platenwinkels in het oosten van Nederland, en plaats ik voor eigen rekening advertenties in het regionale dagblad.
In het laatste nummer van 1970, en het tweede onder redactionele leiding van Sturm, word ik ingelijfd bij de vaste medewerkers.

In februari 1971 komt Ron Weiser (USA) de gelederen versterken en hij zorgt voor interessante Engelstalige artikelen.
Het aandeel Engelstalige artikelen is nog altijd beperkt.
Hoewel de samenwerking tussen Adri Sturm en Kostermans niet al te gesmeerd loopt en het voor Adri niet makkelijk is om elke maand een uitgave in elkaar te zetten - er verschijnen noodgedwongen soms dubbelnummers - wordt het blad inhoudelijk steeds interessanter en gevarieerder.

In het meinummer van 1971 is te lezen dat Ton Kostermans zich helemaal terugtrekt uit de Rockville Int. business, en daardoor krijgt Adri de ruimte om het blad naar zijn eigen ideeŽn te gaan vormen.
Die ideeŽn worden zichtbaar in het juninummer van 1971: groter formaat, gekleurde omslag, ontworpen omslag van Hans Langbroek en een meer tweetalige aanpak.

Zonder Ton Kostermans tekort te doen, is het Adri Sturm die uiteindelijk het meeste werk voor het blad verzet, die voor de meeste variatie aan artikelen zorgt en die voor heel veel internationale contacten zorgt. Adri bezorgt "Ri", zoals het blad in de wandelgangen is gaan heten, wereldwijde faam en status.

Adri houdt het vol tot zomer 1974. Om de druk te verminderen heeft hij dan al eerder de abonnementen-administratie overgedaan aan Mac Bouvrie uit BelgiŽ, aan wie deze taak zeer wel toevertrouwd is door zijn ruime administratieve ervaring.

Het laatste nummer van de hand van Adri Sturm is het gecombineerde juni/juli nummer van 1974. Een inhoudelijk hoogtepunt is het 13-pagina's lange artikel over Wanda Jackson.

Omdat Adri plannen heeft om nog voor het eind van 1974 naar Amerika te verhuizen, doet hij de eindredactie over aan twee van de nieuwere medewerkers: Robert Briel en Archie Barneveld. Het redactieadres verhuist daarom van Vrouwenpolder naar Amsterdam.

Onder de nieuwe redactie gaat de opmaak van het blad er niet op vooruit, maar dat wordt goedgemaakt door de journalistieke kwaliteit van de artikelen.
De muzikale voorliefdes van de nieuwe redactie valt niet bij elke abonnee in goede aarde. Er is een duidelijke verschuiving van de blanke rockabilly naar de zwarte blues en rhyhtm & blues roots muziek.

Na drie nummers besluit het duo Barneveld / Briel om weer een heel andere richting in te slaan. Er volgt een volledig samengaan met het Nederlandse sixties-blad Roaring Sixties.
Een samengaan van meerdere kleine en heel erg specialistische muziektijdschriften is in principe een goede zaak, omdat bijna geen enkele liefhebber en verzamelaar zich strikt tot maar ťťn genre beperkt.
Maar hoewel het rock and roll-tijdperk weliswaar overgaat in het tijdperk van de sixties-muziek, is het "cultuurverschil" toch wel erg groot.
Een logischer keus zou zijn geweest: blues, rhythm & blues, boogie woogie, hillbilly of country & western.

In maart/april 1975 verschijnt het eerste nummer van Rockville Roaring Sixties.
Voor het eerst in de geschiedenis van Rockville ziet het blad er nu professioneel opgemaakt en gedrukt uit.
Het magazine telt 24 pagina's inclusief de omslag, en dat is te weinig om beide groepen abonnees voldoende te kunnen bedienen.

Het tweede nummer van Rockville Roaring Sixties is dikker, maar meteen ook de allerlaatste uitgave! Volgens de nuchtere mededeling van de Amsterdamse redactie heeft men het bijltje er definitief bij neergegooid.
Als verklaring voor het plotselinge stopzetten van de publicatie wordt aangevoerd dat men geen kans ziet om de grote schulden die men bij de overname van Rockville International heeft meegekregen, weg te werken.