Chuck Berry in Tilburg

Chuck Berry in Tilburg (Foto: Aafke de Wijk)

Datum: Zondag 18 november 2007
Plaats: Tilburg
Locatie: Poppodium 013


We waren gewaarschuwd: stel je er niet te veel van voor! Hij speelt vaak met een geïmproviseerde band, oefent niet en is soms humeurig. Dus met de nodige scepsis vertrokken we naar Tilburg, twee generaties: dertigers en vijftigers.
Maar Chuck had er wèl zin in, met de band zat het wel snor en ach, bij een eenentachtigjarige rocklegende wil je toch graag wat door de vingers zien. Doordat de zaal van 013 niet al te groot is, was het een prettig intiem concert. De twee generaties hebben genoten.

Zonder te veel plichtplegingen komt de oude meester op en begint met Roll Over Beethoven, de stem moet nog een beetje wakker worden. Bij het volgende nummer is hij goed verstaanbaar. Soms hoor je een beetje de stem van een oude man maar meestal zingt hij krachtig en helder. Een aantal bekende nummers passeert de revue: Schooldays, Sweet Little Sixteen, Johnny B Goode, You Never Can Tell en Reelin' And Rockin' (“Sometimes I will, then again I think I won't. Sometimes I do, then again I don't”).
Chuck zingt nog steeds met veel expressie, zowel in zijn stem als met zijn lichaam, bijna als een acteur. Sommige nummers, zoals Schooldays, zingzegt hij min of meer, waardoor de tekst meer betekenis krijgt.

Al snel introduceert Chuck met trots zijn dochter Ingrid die een geweldige harmonicasolo weggeeft bij It Hurt Me Too, een van de weinige bluesnummers. Ze zingt ook een solo, zodat pa even kan uitrusten. De gitarist wordt later voorgesteld als Charles Berry Junior. De band bestaat dus voor de helft uit de familie Berry. Verder is er een drummer, een basgitarist en een jonge toetsenist die uitstekend en lekker rockend speelt.

De band heeft het meestal niet gemakkelijk. Chuck begint een nummer telkens goed maar tijdens gitaarsolo’s wil hij ergens halverwege het spoor wel eens bijster raken. Soms lijkt het alsof hij maar wat aanrommelt op zijn gitaar. Het vergt nog al wat stuurmanskunst van de band om de leider te volgen of om hem weer op het rechte spoor te krijgen. In andere nummers is hij gelukkig weer prima op dreef. De basgitarist, waarvan ik de naam niet goed kon verstaan, speelt al 32 jaar met hem samen dus die is wel wat gewend.

Meer dan 50 jaar op de planken en dan nog met zulk elan een optreden doen, ik neem er mijn pet voor af. Het lukt hem zelfs om nog héél even de 'duckwalk' te doen. Het publiek is laaiend en Chuck neemt de golven van enthousiasme uit de zaal minzaam en goedmoedig in ontvangst. De brede grijns wijkt niet van zijn gezicht. In één van zijn songteksten zingt hij: “I am still kicking and I’m gonna keep kicking my tune. I love what I’m doing and I hope it don’t end to soon.” Ik geloof hem op zijn woord en hoop met hem dat het nog lang mag duren.

Aan het einde van het concert mogen een stuk of wat dames nog een beetje meedansen op het podium en dan verdwijnt Chuck Berry al wuivend tussen de coulissen. Zoon Charles houdt nog een wat onduidelijke verhandeling over zijn vader en we hopen allemaal natuurlijk op een toegift maar nee, Charles Junior houdt het ook voor gezien en dan is het echt afgelopen.

Al met al was het een prachtige en soms zelfs ontroerende ervaring om deze grootheid aan het werk te zien.

Aafke de Wijk