Mooie Tijden in 1974

R & S nr. 6 [april/mei 1974]

• Let The Good Times Roll - Enschede, 30 maart 1974
• Rock & Roll dag - Tilburg, 6 april 1974
• Rhythm & Blues dag - Groningen, 12 april 1974
• Jailhouse Rock - Almelo, 15 april 1974
• Shakin' Stevens and the Sunsets - Aalten, 15 april 1974
• Let The Good Times Roll - Almelo, 17 april 1974
• Double Trouble - Enschede, 21 april 1974


Let The Good Times Roll - Enschede,
30 maart 1974

Dit verhaal zou ook kunnen heten “Let the good times roll”. Deze titel speelt namelijk een grote rol in dit artikel.
En met “Let the good times roll” doel ik dan op de prachtige rolprent met deze titel.

Op zaterdag 30 maart 1974 zag ik voor de eerste keer deze film, tijdens de nachtvoorstelling in bioscoop Alhambra in Enschede. De film boeide me van begin tot eind.
Ondanks het feit dat het grootste deel van de film is opgenomen in de zeventiger jaren, waande ik me, mede door de enorme hoeveelheid documentatiemateriaal die in de film verwerkt zit, in de jaren vijftig. Niet dat de jaren vijftig mij nou zo helder voor de geest staan, mijn werkelijke interesse in Rock & Roll muziek begon pas begin 1960, maar ik bedoel dat de juiste sfeer in de film aanwezig was. Een sfeer die ik onderhand voornamelijk goed heb leren kennen door de grammofoonplaten uit het rock and roll tijdperk.

Want uiteraard gaat de film over de rock and roll, de rock and roll muziek, de rock and roll tijd én over de rock and roll sterren.
Deze rockartiesten, waaronder Chuck Berry, Bill Haley, Fats Domino, Little Richard, The Coasters en Bo Diddley zijn in de film te zien en te horen tijdens recente optredens in New York.

Gelijktijdig zijn dan, door middel van het z.g. “splitscreen”-systeem, oude filmopnames van dezelfde artiesten te zien. En dat levert uiteraard frappante, voornamelijk uiterlijke verschillen op.
Verder wil ik er niet veel over zeggen, over deze film. Alleen nog dat ik vind dat iedereen die zich rocker noemt of alleen maar geïnteresseerd is in muziek, deze film minstens één keer gezien moet hebben.


Rock & Roll dag - Tilburg, 6 april 1974

Persoonlijk vond ik echter één voorstelling te weinig, en na die zaterdagnacht nam ik me voor de film nogmaals te gaan zien. En die kans kwam spoedig.

Eerst volgde echter de langverwachte dag: zaterdag 6 april 1974, Rock & Roll Meeting in Tilburg. Dat zou me een lang dagje kunnen worden. Aanvang half twee 's middags, einde drie uur 's nachts!
's Morgens vroeg opstaan om 7 uur, en om half negen richting Tilburg.

In Tilburg begon de grote zaal van Café/Restaurant Extase aan de Heuvelring reeds tegen één uur 's middags vol te lopen met rockers. Rockers die van heinde en ver wegkwamen. Om maar wat te noemen: Engeland, Frankrijk, Belgie, Duitsland en alle delen van Nederland. De indruk was dat het aantal bezoekers 's middags nog groter was dan tijdens de vorige rock and roll meeting.

De middag was geheel gewijd aan het onderling ruilen, kopen en verkopen van meer of minder zeldzame grammofoonplaten, boeken, bladen, foto's en dergelijke.
En geruild en gekocht werd er weer, bijna bloedig zou ik zeggen, bij wijze van spreken dan! Want ondanks dat de rock and roll heel vaak geassocieerd wordt met geweld en rotzooi valt me telkens weer op dat dergelijke bijeenkomsten van echte liefhebbers van rock and roll muziek, steeds uiterst vreedzaam verlopen. Nu spreek ik over de tijd tot zo'n twaalf uur 's avonds, want wat er daarna is voorgevallen kan ik u niet vertellen.

Tegen die tijd zijn we namelijk weer vertrokken. Maar ik neem aan dat ook de laatste uren in prima harmonie zijn verlopen.

Na de ruilbeurs 's middags, die nog onderbroken werd door een muziekprijsvraag, was er een uurtje pauze voor het gereedmaken van de zaal voor het avondprogramma.

Het avondprogramma bestond uit twee keer een optreden van de Nederlandse rock and roll groep Toni Macaroni and his Swinging Devils, plus disco.
Toni Macaroni en Devils, die de beste Nederlandse rock and roll brengen, voor zover mij bekend althans, gaven ook deze keer weer een bijzonder puik stukje rockmuziek weg. In feite was de zaal echter wat te klein voor een dergelijk optreden. Daardoor kwam de sound van de groep niet geheel tot zijn recht, de zang verdronk ietwat in de echo, en de prachtige show die de jongens kunnen geven moest helaas ook achterwege blijven.

Al met al staat de groep echter voor 100% achter de muziek die zij maken, en is dat ook duidelijk te horen aan de muziek en keuze van repertoire. Nummers als “Bop-a-Lena” en “Wipe-Out” doen me altijd bijzonder goed.


Rhythm & Blues dag - Groningen, 12 april 1974

De vrijdag ná de rockdag in Tilburg was een dag die in het teken stond van de Rhythm & Blues, de Blues en de Jazz. Tenminste voor liefhebbers van deze muziek in het Noorden van Nederland.

Om eens te zien wat er zich in Groningen zoal afspeelt op muziekgebied, zijn we die vrijdag naar die provinciehoofdstad gereden.
De gehele dag was daar in twee bars bluesmuziek te horen, 's avonds werden er in beide bars - The White Horse en Kafee Lenting - afwisselend dia's vertoond en films gedraaid.

Vanaf negen uur 's avonds was de grote rock-promotor en Nederlands oudste ouwe rocker Kees van der Hoef als discjockey aan het werk in Jeugdsocieteit Vera, met een programma waarin veel vocale groepen te horen waren.
Live trad er die avond op in Vera zanger-mondharmonicaspeler-gitarist Shakey Sam.

Om half twaalf zou deze Groningse dag worden besloten met de vertoning van de film “Let the good times roll”. Hoewel dit eigenlijk mede een reden was voor onze trip naar Groningen, hebben wij toch de film niet afgewacht. Dichter bij onze woonplaats zou de film over enkele dagen eveneens weer draaien. Zodat we nog een kans hadden de film een tweede keer te zien.


Jailhouse Rock - Almelo, 15 april 1974

Maandag tweede paasdag, 15 april. Ook een bijzonder interessant dagje, let maar eens op.

In Aalten, op ongeveer 50 kilometer afstand van Hengelo, zou een popfestival zijn waarin een optreden van Shakin' Stevens and the Sunsets. En aangezien een optreden van Stevens gegarandeerd een opwindende vertoning is, laat ik een dergelijk concert niet gemakkelijk voorbijgaan. En om daar dan een eindje voor te moeten rijden, vind ik niet erg.

Nu zou dat popfestival beginnen om één uur 's middags en eindigen om ongeveer zes uur. Althans volgens een VVV-informatrice. En zoals het een popfestival betaamt spelen er diverse popbands. Een vast programma is meestal niet bekend, of wordt op het laatste moment weer helemaal gewijzigd. Om nu het optreden van Shakin' Stevens niet mis te lopen, waren we in Aalten present om één uur. Daar zou echter blijken, na veel heen en weer gevraag, dat het festival tot 's avonds laat zou duren en dat Stevens en zijn Sunsets als laatste zouden komen opdraven.

Tien uur wachten in de helse klanken van poporkesten zouden we niet kunnen opbrengen, en we besloten om daarom maar weer naar huis te gaan. Veel spijt van deze omstandigheden hadden we echter niet.

In Almelo namelijk zouden er die middag twee voorstellingen zijn van de film Jailhouse Rock, jawel met Elvis Presley.

Daar ik deze film nog nimmer had gezien (foei, foei) werd het dus wel een keertje tijd deze befaamde Elvis film te gaan bekijken.
De eerste voorstelling zouden we niet meer kunnen halen en daarom besloten we om de tweede, om kwart voor vijf, te gaan bijwonen. Daardoor hadden we nog tijd om eerst een warme maaltijd naar binnen te werken.

Voordat we echter thuis waren kwamen we nog vast te zitten in de bezoekersstroom van zo'n 8000 mensen, die op weg waren naar een voorstelling van de Hell's Drivers (heeft niets met muziek te maken) in het stadion vlak bij ons huis.

Enfin, om kwart voor vijf zaten we in de Almelose bioscoop en aanschouwden Jailhouse Rock en Elvis. Helaas was de film in de loop der tijden wat verknipt, en vond ik het aandeel muziek erin te klein. Elvis brengt er eigenlijk maar 3 songs. Toch was de hele film erg amusant en een bezoek aan het theater waard.


Shakin' Stevens and the Sunsets - Aalten,
15 april 1974

Twee uur later, zo tegen zeven uur 's avonds, zaten we weer in de auto. Even terug naar Hengelo voor een verfrissing, en dan voor de tweede maal op naar Aalten, in de provincie Gelderland.

Tegen een uur of acht kwamen we weer aan bij het popfestival, dat gehouden werd in een grote tent die plompverloren in een drassig weiland was neergezet.
Heidens kabaal, ongeordende klanken, ritmeloos gebonk, gegil, gegier en gegalm maakten ons direct duidelijk dat Shakin' Stevens en consorten nog niet aan het spelen waren. Nee, de groep die we hoorden “spelen” bleek Kajak of zoiets te heten. 't Is ongelooflijk dat er mensen zijn die waardering kunnen hebben voor een dergelijke a-muzikale klankenbrij. Ik wil me er verder niet meer over opwinden, dat is al te vaak gebeurd, dus basta.

Na deze groep was er nog te aanschouwen de Hobo String Band, die Bluegrass en Skiffle-achtige muziek produceerden, wat stukken beter te pruimen was dan het voorgaande.
Na dat optreden wees de klok half tien. En geloof het of niet, maar de groep Kajak, die op het andere podium reeds drie kwartier hun apparatuur aan het afbreken was, hadden nog minsten drie kwartier nodig voordat ze klaar waren.

Daarna kon eindelijk de apparatuur van Shakin' Stevens worden opgesteld. En ook dat leverde de nodige problemen op, uiteraard was er weer eens wat stuk.
Eindelijk, eindelijk, tegen half twaalf 's avonds, was het zaakje dan gereed. Het overgrote deel van de duizenden bezoekers was tegen die tijd al verdwenen, en de overgeblevenen lagen grotendeels, al dan niet in slaapzakken, duf op de grond.

Toen barstte de band van Shakin' Stevens los in een donderend openingsnummer.
En dat was toch wel een ontroerend moment. Als één man kwam het liggende bezoekersvolkje overeind - men voelde toch wel dat hier iets bijzonders ging gebeuren - en begon een uurtje van swingen, zweten, rocken, rollen, rompen, stompen of ademloos toeluisteren en toezien. Want er gebeurt wat, mensen, tijdens een voorstelling van Stevens en Sunsets. Grandioos!

Het heeft geen zin een verder verslag te geven van het optreden. Een dergelijke gebeurtenis valt naar mijn mening niet weer te geven in woorden. Zoiets moet je gewoon meemaken. Misschien dat er mensen zijn die er anders over denken, maar voor mij persoonlijk staat een optreden van de groep op een zelfde peil als dat van bijvoorbeeld een Jerry Lee Lewis. Na de groep zo'n vijf keer gezien te hebben, kan ik ze misschien zelfs hoger aanslaan. Bij Stevens geeft iedereen in de groep zich bij elk optreden volledig en Stevens en de groep zijn één geheel. Verder bestaat hun optreden voor 95% uit pure, keiharde rock and roll. Dit in tegenstelling tot Lewis, die ook country-songs brengt.

Nee, voor mij mogen Shakin' Stevens and the Sunsets inderdaad net zo lang blijven spelen als dat ze van plan zijn. Ze willen namelijk trachten de vitaliteit van een Bill Haley te evenaren.


Let The Good Times Roll - Almelo,
17 april 1974

Ik schreef het al in de kop van dit artikel: “Mooie tijden voor een rocker in 1974”. En dit geldt wel in het bijzonder van de maand april van dit jaar.

Slechts twee dagen na het concert van Shakin' Stevens was er, op woensdag 17 april, opnieuw een evenement waar ik met plezier naar uitkeek. En dat was een tweede bezoek aan de vertoning van de film “Let The Good Times Roll”, dit keer in bioscoop Varossieau in Almelo.
En ook de tweede keer was de film even boeiend als de eerste maal.


Double Trouble - Enschede, 21 april 1974

Het eind van dit verhaal komt in zicht. Hopelijk komen er echter dit jaar nog vele gebeurtenissen meer waar we met volle teugen van kunnen genieten.
De laatste gebeurtenis die ik in dit artikel met u wil delen, is er één waar we bijzonder van hebben genoten. Echter zonder dat we dat hadden verwacht.

In Enschede was er op zondag 21 april één voorstelling van de film “Double Trouble”, wederom met Elvis Presley in de hoofdrol. Uitgaande van het standpunt dat het nooit kwaad kan om een film van The King te gaan bezien, al was het alleen maar om te kunnen meepraten over al zijn z.g. Rotzooi-films, zijn we die ene voorstelling op die zondagmiddag dan maar gaan bijwonen.

Maar alle mensen, dat werd me een aardige verrassing!
Afgezien van het feit dat Elvis een uitstekende hoofdrol speelt, zit de gehele film van begin tot eind kostelijk in elkaar. Ik heb zelden een film gezien waar zó veel humor en tegelijkertijd zó veel spanning in zit. Er zit geen seconde verveling in de film, daarentegen een enorme vaart die nergens onderbroken wordt.
De meeste opnames zijn prachtig gefilmd en in prachtige kleuren.

En dan die magnifieke humor in elke scene. Wat zeg ik, het tweede deel van de film is gewoonweg pure slap-stick! Mijn tranen van het lachen zitten nog steeds in mijn zakdoek. Bewaar ik als aandenken.

Voor diegenen die de film “What's Up Doc” hebben gezien, kan ik zeggen dat die film door “Double Trouble” wordt overtroffen. Ik zou bijna durven zeggen dat What's Up Doc geïnspireerd is op Double Trouble, het verhaal komt namelijk voor een groot deel overeen.
Interessant is tevens dat Double Trouble zich afspeelt in Antwerpen en dat er ook Vlaams in gesproken wordt.

Resumé van de film:
Prima gespeelde hoofdrol van Elvis; Uitstekende songs van Elvis, die geheel in het verhaal passen; Grandioze humor en slap-stick; Constante spanning in het verhaal; Prachtig gefilmd in kleur.
Een film die ik beslist vaker wil zien!