Rockin' On Heaven's Door 2011

Earl Jackson als Chuck Berry

Datum: vrijdag 25 maart 2011
Plaats: Almelo
Locatie: Theaterhotel
Evenement: Concert


Rockin’ On Heaven’s Door heeft een groot aantal veranderingen ondergaan.
Alle artiesten zijn nieuw, en er zit ook een ‘new international management team’ achter de succesvolle Rock & Roll Show die in 1997 is opgericht. Wie de organisatoren precies zijn is niet duidelijk. De geheel nieuwe webzijde is nog altijd “under construction” en biedt maar weinig aanknopingspunten. Zelfs de artiesten die de show vormen worden niet volledig genoemd.

Artists in the show

Jerry Lee Lewis, Chuck Berry, Eddie Cochran, Buddy Holly en Elvis Presley worden verpersoonlijkt door de beste Engelse impersonators. Drie ervan worden voorgesteld: Earl Jackson speelt Chuck Berry, Lee Jackson is Elvis en Billy Geraghty doet Jerry Lee Lewis.
De Nederlandse schouwburgen hebben een iets ander lijstje, kennelijk nog het oude van twee jaar terug: Jerry Lee Lewis, Roy Orbinson (=Orbison), Elvis, Buddy Holly, Eddie Cochran en Big Bopper. Ook wordt er nog oud promotiemateriaal gebruikt.
De theaters die de show programmeren zijn wat informatie betreft afhankelijk van de Nederlandse impresario: Ruud de Graaf. En die heeft weer een ander lijstje: Jerry Lee Lewis, Roy Orbison, Elvis Presley (Lee Jackson), Everly Brothers en Eddie Cochran (Pete Jackson).

Als de naam Pete Jackson (Eddie Cochran) klopt, dan zitten er drie Jacksons in de show:
Earl Jackson: Chuck Berry
Lee Jackson: Elvis Presley
Pete Jackson: Eddie Cochran
Pete Jackson: Buddy Holly

Earl Jackson is waarschijnlijk geen familie van de anderen, want hij heeft een donker uiterlijk en de anderen zijn blank. Pete Jackson speelt dus een dubbelrol.

De show opent sober (zonder videopresentatie) met een zanger die het uiterlijk van Billy Fury heeft en over een zeer goede zangstem beschikt. Hij zingt een gedragen nummer over “de dood van de rock and roll”, dat na een paar minuten overgaat in een daverend rocktempo. Volgens de tekst blijkt dat de rock and roll nog springlevend is.
Daarna kondigt hij de show en de eerste artiest aan, wederom met een krachtige en heldere stem.

Jammer genoeg kunnen we niet verstaan wát hij zegt, want het geluid in de zaal is miserabel. Véél te hard, waardoor alle klanken tegen elkaar opbotsen en één grote ondoordringbare brei vormen. Daarbij zit ik ook nog eens precies in de baan van de luidsprekers.
De gemiddelde leeftijd van de bezoekers zal rond de 55 jaar zijn, en waarom het volume dan zo hoog moet, is ons een raadsel. Misschien is de geluidsman zelf al doof of zo.

Lee Jackson als Elvis

Eddie Cochran zingt zijn nummers op energieke wijze en opent de show met “C'mon Everybody”.

Chuck Berry is een aanwinst voor de show, R&R wordt namelijk niet alleen door blanken gespeeld. Earl vraagt of er nog andere zwarten in de zaal zijn, of dat hij de enige is hier. Hij vertolkt zijn rol van Chuck Berry met verve, zelfs zó goed dat hij vaak onsamenhangend en vals speelt, identiek aan het origineel. Bovendien doet hij regelmatig een “duckwalk” en een spagaat. Verder speelt hij oorverdovend hard. We missen een Berry-bluesnummer, maar dit is ook een Rock & Roll Show.

Buddy Holly is even energiek als Eddie Cochran, en brengt een flink aantal Holly-songs. Door het harde geluid kan het ons niet zo bekoren.

De zingende presentator brengt tussendoor ook nog een aantal - minder voor de hand liggende - nummers, waarvan twee Conway Twitty nummers mij speciaal zijn bijgebleven: Lonely Blue Boy en It's Only Make Believe.

Billy Geraghty als Jerry Lee Lewis

Na de pauze gaan we helemaal achter in de zaal zitten, daar zijn nog een paar rijen leeg. Het geluid is nog steeds hard, maar een stuk draaglijker dan voorheen. De man waar velen in de zaal voor gekomen zijn, Elvis, doet zijn set. Lee Jackson is een getalenteerde zanger en even beweeglijk als de echte Elvis in zijn jonge jaren. Hij heeft een paar vervelende eigenschappen: hij bemoeit zich teveel met de zaal en hij kletst teveel. Bij herhaling zoekt hij naar het mooiste meisje in de zaal, hij wil steeds de zaallichten aan om ze te kunnen vinden, hij commandeert het publiek om te gaan staan, en hij schampert steeds “wrong show” als we niet enthousiast genoeg op zijn gezwam reageren. Hij snapt niet dat wij betalen om hem en zijn collega's te horen zingen, en verder niets. Van verblindende zaallichten zijn wij niet zo gediend. Elvis werkt wel hard voor zijn geld, maar het laatste deel van zijn optreden is veel geschreeuw en minder wol.

Na Elvis wordt ons duidelijk dat er geen Billy Geraghty als Jerry Lee Lewis (de echte leeft trouwens ook nog) komt opdraven. Wel de échte zus van Jerry Lee Lewis: Linda Gail Lewis. Zij is speciaal voor de Nederlandse tour als Special Guest toegevoegd aan de show.
En speciaal is ze! Voor ons is ze zelfs de verrassing van de eeuw.
Lees het verslag van haar optreden in de rubriek Rock & Roll.

Na de lange set van Linda Gail Lewis en haar dochter Annie Marie Dolan is de koek nog niet op. Iedereen komt nog een keer opdraven, en dan horen we ook dat Chuck Berry wel degelijk puik kan spelen en zingen. No Particular Place To Go gaat er prima in.
Eddie Cochran komt samen met Annie Marie Dolan op om als duo het nummer Jackson te zingen.
Elvis verschijnt nu als GI en zingt GI Blues, en Linda Gail Lewis verblijdt ons nog met een zeer spetterende versie van haar broer's Great Balls Of Fire. Daarna volgt de finale met alle artiesten op het podium.
Het is na elf uur als de bijna drie uur durende ROHD show aan zijn eind is gekomen.