All American Saturday

Datum: 14 juli 2007
Plaats: Westerhaar/Vriezenveensewijk
Locatie: Rondom Café De Driesprong


Zaterdag 14 juli 2007 is voor mij een verbluffend bevredigende dag. In muzikaal opzicht wel te verstaan.
Ik heb lang niet geweten of er nog wel bands actief zijn die volledig aan mijn smaak zouden kunnen voldoen. Want die smaak is behoorlijk puristisch, en in geen jaren heb ik een band gehoord die mij echt heeft geraakt.
Maar zaterdag ontmoet ik dus maar liefst drie bands die volledig mijn goedkeuring kunnen krijgen. Méér dan dat, ik ben er enthousiast over.

Renée and the Alligators

The Alligators (Foto: Dick Waanders)

Top-gitaarband met een geniale gitarist. Dat is een goede omschrijving van de band René and his Alligators die in de eerste jaren van de sixties de toon zette voor veel andere Nederlandse instrumentale bandjes. De razend knappe gitaarloopjes van René zijn nog altijd ongeëvenaard.
Dat hij ze zelf niet meer kan spelen zoals in zijn jonge jaren, ligt voor de hand en is hem niet kwalijk te nemen. Al helemaal niet als je vanuit Den Haag al om twee uur 's middags moet aantreden in een dorpje aan de andere kant van Nederland. Om dan ook nog geconfronteerd te worden met een groepje linedancers, die gekleed in lange leren pakken, hoeden, holsters enz. bij 30° gedurende het hele optreden harkerig en robotmatig blijven heen en weer draaien. In plaats van dat de beloofde Rock & Roll dansers uit Utrecht op dat podium aantreden om te laten zien wat écht dansen is.
René maakt zelfs een geïrriteerde opmerking over die staccato line-dancers.

René Nodelijk (Foto: Dick Waanders)

Tegenwoordig heet de band Renée and the Alligators - ooit alleen maar Renée - naar de zangeres die sinds de zeventiger jaren de band heeft aangevuld. En die tevens de partner blijkt te zijn van René.
De vocale kwaliteiten van Renée zijn er in de loop der tijd niet op achteruit gegaan, haar aandeel aan de band is substantieel. Al is ze natuurlijk geen Brenda Lee (“Sweet Nothin's”) of Wanda Jackson.

Renée & René (Foto: Dick Waanders)

Gelukkig voor mij, als instrumentale liefhebber, opent de band met een schitterend nummer van The Ventures: Yellow Jacket. Ook alle andere grote instrumentale hits van The Alligators passeren de revue: In the Mood, La Comparsa en natuurlijk Guitar Boogie. Dat als enige nummer echt weergeeft hoe het er vroeger aan toe ging bij optredens.
Een persoonlijke favoriet Wipe Out (The Surfaris) komt niet helemaal uit de verf. Boeiend om te horen zijn de (schaarse) uitstapjes naar de blues, die liggen René ook wel.
Na Guitar Boogie is het definitief uit met de pret, een toegift zit er niet meer in.

Erg storend voor het optreden zijn ook de vlak langs aan- en af rijdende American Cars, Trucks en Motors geweest. Die moeten over hetzelfde smalle toegangspaadje als de bezoekers, en aan beide zijden staan dan ook nog vele kraampjes. Qua logistiek is het festival minder geslaagd. Daar zou een volgende keer op gelet moeten worden.

Yeah Baby

De bassist en de drummer van Yeah Baby (Foto: Dick Waanders)

Yeah Baby is een trio dat Rockabilly en Rock & Roll speelt, aangevuld met Swing, Blues en Rock. Zo wordt de band omschreven in de programmakrant. En dat is wel raak getypeerd.
Typische rockabilly bands, en vooral trio's, hebben de neiging nogal eens monotoon te zijn. Zowel de Engelse als de Nederlandse.
Deze band is verre van monotoon, behalve heel sporadisch. Maar het repertoire van de groep biedt voldoende afwisseling en dat kan ook van de muziek zelf gezegd worden.
Ondanks de zeer weinigen die speciaal naar Yeah Baby komen luisteren (waar zijn alle fans?) en het feit dat de jongens ook al hebben gespeeld op All American Friday (de 13e), een dag eerder, spelen ze energiek en dynamisch.
Hun behoefte om vandaag meer “kalme” nummers te spelen, heeft tot gevolg dat het geluid dan stukken beter en uitgebalanceerder is dan in de rauwere nummers.

De zanger-gitarist van Yeah Baby (Foto: Dick Waanders)

Eigenlijk vind ik het repertoire van de band nogal verrassend. Er spreekt een grote kennis van de Rock & Roll uit. Veel van de betere Elvis nummers, als A Big Hunk O'love en Little Sister, Castin' My Spell van Johnny Otis, Flying Saucer Rock 'N Roll van Billy Lee Riley (SUN), Let It Rock en Thirty Days van Chuck Berry, de sterkste nummers van Eddie Cochran, veel van The Stray Cats en dan ook nog wat nummers van The Beatles en The Rolling Stones.
Het nummer Hey Joe van Jimmy Hendrix staat niet op hun lijst, maar wordt vandaag wel gespeeld. Niet tot mijn genoegen, eerlijk gezegd.

Als ik de zanger een tip zou mogen geven: hou iets meer afstand van de microfoon. Nu klinkt de zang vaak vervormd. Ook wat repertoire betreft heb ik een tip die goed in de lijst en bij de sound zou passen: Blues Stay Away From Me. Bekend van The Delmore Brothers (Country-versie) en Johnny Burnette Trio (Rockabilly versie).

Memphis Tennessee

'Son of a Gun' Bruins (Foto: Dick Waanders)

De sensatie van de eeuw: een regelrechte kloon van Jerry Lee Lewis. En dat bedoel ik natuurlijk niet in negatieve zin. Sterker nog, de man is daarnaast óók nog eens Fats Domino. Niet alleen in zijn spel, maar ook in zijn mimiek. Hij kijkt soms net zo “hemels” naar de sterren als Fats.
De hoofdmoot van het concert van Memphis Tennessee (ook de naam Matchbox wordt gebruikt in de aankondigingen, een beetje verwarrend) staat echter helemaal in het teken van de grote pianobeuker Jerry Lee Lewis.
Maar ik moet toegeven dat ik de meester zelf zelden zó flitsend en rockend heb horen spelen als deze jongen uit Assen! Ik ben er - als Lewis-kenner - beduusd van dit te horen en te aanschouwen.

Memphis Tennessee (Foto: Dick Waanders)

Als hier een grote schare enthousiaste rock and rollers aanwezig was geweest, dan zou de sfeer er stukken op vooruit zijn gegaan. Nu zijn er slechts twee of drie geïnteresseerden. De (weinige) anderen hebben meer aandacht voor andere zaken.
De band heeft alles in huis om concertzalen en festivals volledig op hun kop te zetten. Enkel door de waarlijk rockende en swingende muziek. De dynamiek van de musici zelf is wat minder dan hun muziek, de gezichtuitdrukkingen zijn enigszins stuurs. Dat kan aan het beperkte aantal toehoorders liggen, maar ook aan de regio (Noord) waar de band vandaan komt.

Als ik arriveer voor het optreden van Memphis Tennessee, dan hoor ik onderweg een flauw klinkende versie van Rock Around The Clock (Bill Haley), en ben ik bijna geneigd om rechtsomkeer te maken. Hoe dichterbij ik echter kom, hoe spetterender de muziek gaat klinken. Het geluidsvolume is gematigd, waardoor de verre omgeving er geen last van heeft.
Als ik bij het podium ben is het nummer afgelopen en heeft de band een Jerry Lee Lewis nummer ingezet. En dan moet ik mijn conclusie radicaal bijstellen.

Zanger 'Son of a Gun' Bruins doet al zijn aankondigingen in het Engels en heeft zich de spreektrant van Jerry Lee Lewis aangemeten. Omdat zijn stem werkelijk doet denken aan die van (een jonge) Jerry, is dat een komisch gehoor.
De man uit Drenthe heeft zich inderdaad goed verdiept in Lewis. Alle nummers worden loepzuiver gezongen en gespeeld. Het pianospel, ditmaal helaas op een klein keyboard in plaats van een piano of vleugel, is echter ononderbroken grandioos. Het authentieke rockende geluid kan me soms éven ontroeren als dat van het Amerikaanse voorbeeld.

De saxofonist en de bassist (Foto: Dick Waanders)

De begeleidende band is van een uitzonderlijke samenstelling en speelt zó adequaat rockend en rollend, dat het nauwelijks te geloven is.
Het uitzonderlijke aan de band is de complete blazerssectie, gevormd door één man! De man brengt er met zijn trompet, tenoorsax en altsax een uniek geluid in dat schitterend harmonieert met de bassist (die staande bas speelt), de drummer en de gitarist.
Een probleem bij rollende rockmuziek is vaak de drummer, die het snelle tempo niet kan volgen. Déze jonge slagwerker heeft het echter helemaal in zijn vingers.
De enige die soms iets uit de band springt, is de gitarist. Die heeft kennelijk een lichte voorkeur voor (hard)rockmuziek, want heel af en toe joelt zijn gitaar niet op de goede wijze. Maar dat wordt nergens storend.

De band heeft het Jerry Lee Lewis repertoire helemaal in de vingers, maar daarnaast ook dat van Fats Domino en dus de New Orleans Sound. De saxofonist/trompettist is daarin 100% op zijn plek.


De gespeelde nummers, voor zover ik me ze kan herinneren:

Rock Around The Clock; High School Confidential; I Got A Woman; Hound Dog; Walking To New Orleans; Great Balls Of Fire; Jambalaya; Little Queenie; Crazy Arms; High School Confidential (toegift); What'd I Say; You Win Again(?); Blue Suede Shoes; Memphis.


De website van Memphis Tennessee blijkt helaas uit de lucht te zijn, en van de band en de zanger/pianist kan ik ook maar heel weinig vinden. Alleen een vermelding van een boekingskantoor, en daar blijkt dat de band voor een betrekkelijk lage gage optreedt.
Ik hoop echter dat de groep in deze samenstelling en met deze drive blijft spelen, en dat ik ze nog eens vaker tegenkom.


Reactie van Gerwin Beuving, Ommen [16 juli 2007]

Heb zojuist je verslag gelezen van de band Memphis Tennessee die afgelopen zaterdag in Westerhaar heeft gespeeld. Heel leuk verslag waar ik een kleinigheid aan toe wil voegen. Afgelopen zaterdag (17.30 uur) werd ik door de organisatie van American Saturday gevraagd om in te vallen als gitarist bij deze band. Dus ongerepeteerd, en er waren maar weinig nummers van hun repertoire die ik echt kende. Moest daarom dus tijdens het optreden heel goed luisteren en kijken naar de rest van de band. En inderdaad, ik ben zelf een liefhebber van iets stevigere gitaarrock. Vind het daarom erg leuk om te horen en te lezen dat het bijna niemand opviel dat ik “maar” een invaller was...
Groeten, Gerwin Beuving, Ommen.


Reactie van Jeroen Jonker [16 juli 2007]

Hoi, ik heb net dat stukje gelezen over de All American Saturday. En had nog een kleine aanvulling daarop. De officiële gitarist van Memphis Tennessee was niet aanwezig, en de band had geen andere gitarist meegenomen. Dus heeft iemand van de organisatie een andere gitarist gevraagd van de band K.W.W. die op het achterste veld heeft gespeeld of hij ook mee wou draaien met de band Memphis Tennessee. Dus vandaar dat de gitarist af en toe uit de maat vloog.