Linda Gail Lewis 2011

Linda Gail en TEX

[29 maart 2011]

Wikipedia zet Linda Gail Lewis in de categorie Country, en dat is ook wat ik altijd heb gedacht als ik aan de muziek van Linda Gail dacht. En dat was niet al te vaak, want ik kon me niet voorstellen dat ze ook maar in de schaduw van haar grote broer Jerry Lee zou kunnen staan.
Natuurlijk ken ik haar duetten met Jerry Lee, overwegend Country songs, maar veel verder ging mijn kennis over haar niet. Maar dat is sedert afgelopen vrijdag compleet veranderd!

Op die dag komt ze namelijk als special guest van de Engelse Rock & Roll Show “Rockin' On Heaven's Door” optreden in mijn eigen woonplaats, Almelo.
Op de Engelse BBC had ik haar al eens een R&R nummer horen en zien vertolken, waarbij ze zichzelf prachtig begeleidde op piano. Wat ze in Almelo zou gaan doen, was mij onbekend. Maar omdat ik toch al van plan was om naar ROHD te gaan, wilde ik de gelegenheid om de zuster van mijn favoriete Amerikaanse artiest te zien optreden, al helemaal niet mislopen.

Het programma van ROHD (dat niet uitblinkt in duidelijkheid) vermeldt een nieuwe Jerry Lee Lewis impersonator, maar die blijkt er niet te zijn. In plaats daarvan wordt Linda Gail Lewis aangekondigd. Niet als imitator van Jerry Lee, maar gewoon als zichzelf.
Een nette dame van middelbare leeftijd in een keurig donkerkleurig outfit komt soepel het toneel opgelopen en neemt plaats op de pianokruk achter het toetsenbord. Er is geen echte piano, maar dat blijkt voor Linda Gail geen probleem te zijn.
Ze zet haar eerste nummer in, een voor mij onbekende rockende song(*), en vanaf de eerste noten ben ik verbluft over wat er dan gebeurt. Wát er precies gebeurt, valt moeilijk te omschrijven, maar het heeft te maken met energie, bezieling en gedrevenheid. Over de pianosolo in het midden van het nummer kan ik zelfs zeggen dat ik totaal verbijsterd raak. Verbijsterd van blijdschap! Mevrouw Lewis speelt fabelachtig mooi piano, en ze beukt de toetsen op een manier die ik al heel lang niet meer van Jerry Lee heb gehoord.

In alle volgende nummers blijft ze continu doorgaan met het spelen van rockende en boogieënde pianobegeleiding, terwijl ze in hoog tempo een serie nummers, bekend van Jerry Lee en anderen brengt: High School Confidential, Great Balls Of Fire, Whole Lotta Shakin' Goin' On, It'll Be Me, Shake Rattle And Roll, Boppin' The Blues, Let's Have A Party en (waarschijnlijk) Long Tall Sally (als Wanda Jackson-medley).
Linda Gail brengt alle nummers in de bekende Jerry Lee Lewis-stijl, ze gebruikt de zijkant van haar rechterhand, ze gooit haar hoofd achterover bij de wilde solo's, ze gooit haar armen soms hoog de lucht in en ze hamert met haar rechtervoet op de toetsen. In Whole Lotta Shakin' Goin' On trapt ze zelfs de kruk naar achteren, al had dat voor mij niet gehoeven. Bij een echte piano zou ze misschien ook haar achterwerk nog in de strijd hebben gegooid, maar een elektronische piano is niet stevig genoeg daarvoor.
Linda Gail is gedurende haar hele optreden erg beweeglijk, ze staat regelmatig op en speelt staande, of ze loopt naar de sologitarist als die een vlammende solo moet spelen en ze heeft een mooie lach op haar ronde gezicht.
Het mooiste van alles is toch haar geweldige, ruige en inventieve boogieënde pianospel. Ze kopieert haar spel niet letterlijk van haar broer, maar voegt er extra melodielijntjes aan toe. Voor mij kan ze zich meten met beroemdheden als Meade Lux Lewis, Albert Ammons en Pete Johnson.

TEX en Annie Marie Dolan

Linda Gail Lewis heeft nog meer verrassingen meegebracht naar Almelo: haar “baby-daughter” Annie Marie Dolan. Vanaf het tweede nummer staat zij - sexy gekleed - ook op het toneel en zingt ze enkele nummers: Good Golly Miss Molly en Dark And Lonely Road. Daarnaast ondersteunt ze de zang van haar moeder. Ook zij is vandaag erg goedlachs en ze lijkt verbaasd te zijn over de gedrevenheid waarmee haar moeder hier in Almelo tekeer gaat.

Linda Gail Lewis bereikt op 18 juli de leeftijd van 64 jaar! En toch doet ze haar wilde optreden met een ongelooflijk gemak en grote soepelheid.
Na afloop bedenk ik me dat ik sedert tientallen jaren weer eens een concert heb bijgewoond dat voor meer dan 100% bevredigdend is geweest. Enkel en alleen door het aandeel van Linda Gail Lewis. Ik heb nooit eerder een zangeres/pianiste gezien die met zoveel vuur kan zingen en spelen tegelijk. Ze is een superster die wereldwijd veel meer erkenning en waardering verdient.


(*) “Lie And Deny”, met dank aan TEX.
TEX (The Travelin' Man) is een Nederlandse Lewis-bewonderaar en (vrijwillige) promotor van de Lewis familie, die zijn bijnaam kreeg van Jerry Lee himself.