Mart Smeets en Gene Vincent

[22 januari 2000]

In het VARA TV Magazine schrijft Mart Smeets over "Be Bop A Lula van Gene Vincent".
Mart vraagt zich af of hij platen van Gene Vincent in zijn bezit heeft, en weet dat niet zeker. Hij staat te snuffelen in de bakken van een tweedehands CD-boer. "Voor een tientje schafte ik Vincent aan."
Kon je maar zo makkelijk een dode rockartiest kopen! Mart bedoelt dat hij een CD heeft gekocht.
Ik ken die CD's van een tientje (of nog minder) van vroegere beroemdheden. Soms zijn het voor de verzamelaar niet oninteressante plaatjes met vaak minder bekende versies van bekende nummers, maar soms zijn de opnamen ook niet om aan te horen, en gaat het om onofficiële live-opnamen.

Mart baseert zijn mening over de grootste hit van Gene Vincent, Be Bop A Lula (moet zijn: Be-Bop-A-Lula) dan ook op een veel latere en inferieure versie van het bekende nummer.
Smeets heeft een radioprogramma "For The Record" (elke donderdagnacht om 12.00 uur op Radio 1) waarin hij regelmatig ook goede rock & roll- en bluesnummers draait. Waarvoor overigens alle lof! Dat Mart niet van alle muziek evenveel verstand kan hebben, is begrijpelijk.

.Gene Vincent EP

In het programma draaide hij dus zijn 'herontdekking' Gene Vincent met Be-Bop-A-Lula. Voor zover ik mij kan herinneren was het Be-Bop-A-Lula-'69, een opname van het Engelse Dandelion-label.
Mart vervolgt: "Thuis luisterde ik naar wat in 1956 een der grootste wereldhits was. Knullig gitaarwerk, een vrij vlakke stem, maar wel een lekker deuntje."
Uit deze beschrijving blijkt al dat Mart niet naar de originele opname uit 1956 luisterde. Van knullig gitaarwerk is geen sprake in het origineel, de muziek en de opname stralen een grote mate van professionaliteit en dynamiek uit. Conform de standaards van Capitol Records, die al sedert de veertiger jaren Hi-Fi-opnamen maakt.
Van een 'vlakke stem' en 'wel een lekker deuntje' kan ook nauwelijks sprake zijn.
De omschrijving van Mart is meer van toepassing op de 1969-versie, waar de stem inderdaad vlak en wat moeizaam klinkt. En de begeleidende artiesten maken er ook geen spetterend geheel van. De Dandelion LP heet "I'm Back and I'm Proud", en de hoes vermeldt trots de gasten die er bij de opnamen aanwezig waren: The Doors, John Sebastian, Linda Ronstadt, Michael Jackson, Linda Perry en anderen.

Mart Smeets verhaalt nog uitgebreid over de problemen die "de kreupele rocker" met zijn been had, het auto-ongeluk in Engeland waarbij zijn vriend Eddie Cochran om het leven kwam, noemt hem verder een "one-hit-wonder" en laat hem aan een acute maagbloeding overlijden op 12 september 1970.
Die datum moet zijn 12 oktober 1971, en zoals Mart zelf al schrijft was John Lennon weg van Vincent, trad hij op met o.a. The Beatles, Adam Faith, Animals, The Doors en de Plastic Ono Band.
En bij een overzicht van Rock & Roll artiesten wordt Gene altijd in één adem genoemd met Elvis, Jerry Lee, Fats, Little Richard, Eddie Cochran, Chuck Berry en Buddy Holly!
Toch wel veel eer voor een "one-hit-wonder"!