Louis & the Losers

Louis & the Losers

Louis & the Losers is een sextet met als frontman Lodewijk van der Linden. Lodewijk (38 jaar) heeft qua pianospel en zang zo zijn eigen geluid gecreëerd, waarin men echter grootheden als Fats Domino, Ray Charles, Jerry Lee Lewis en Professor Longhair kan herkennen. Hij wordt begeleid door de solide swingende tandem van contrabassist Rene Postma (Zwolle) en drummer Matthias van Olst.

Drummer en bassist

Matthias van Olst weet als geen andere slagwerker hoe de verschillende ritmes van vroeger moeten klinken. Hij voegt daar aan toe zijn eigen ideeën en voila: een onweerstaanbare beat is geboren. Matthias is behalve drummer, glaskunstenaar en hij woont ook in Zwolle.

De 3 man sterke saxsectie bestaat uit Arnoud de Graaf, Tibor Elferink en David Wilschut.

De blazerssectie

Ondanks dat Louis & the Losers een heel herkenbaar en eigen geluid hebben, valt tijdens het luisteren van de CD vooral de diversiteit op. Frivole Jive wordt afgewisseld met stevige Rhythm & Blues. En na een virtuoze Boogie Woogie speelt men met gemak een langzame Blues.

De groep heeft zelf de term Rhythm & Boogie bedacht om hun sound aan te geven.


CD “Thanks For Nothing Baby”

Maxanter Records CD MAX 75256 (mei 2007)

SIDE ONE
1. Just Because
2. Thanks For Nothing Baby
3. Great Balls Of Fire
4. See See Rider
5. Your Royal Greenness
6. Cryin' Time
7. I Can't Stop Loving You
8. Mess Around
9. Crazy Little Thing
10. Drinkin' Wine Spo-Dee-O-Dee / Rock And Roll Music

SIDE TWO
11. Memphis Tennessee
12. You Never Can Tell
13. I'm Walkin'
14. Goin' To The River
15. My Blue Heaven
16. Borra
17. Corrina / Lucille
18. Shake Rattle & Roll

Bang zijn de mannen (en het gastmeisje) van Louis & the Losers niet. Allerminst.
Maar bij de keus van het eerste nummer van de CD zijn ze aan de overmoedige kant. Want de uitvoering van dit niet zo bekende nummer van Elvis Presley valt tegen. Ik zou bijna zeggen: kan ook niet anders want tegen Elvis' kwaliteiten kunnen maar weinigen op.

Maar, stop niet met lezen, want na het eerste nummer wordt alles beter! Het tweede nummer en de titeltrack “Thanks For Nothing Baby” zit stukken beter in elkaar. Het is een swingend New Orleans rocknummer, waarin de piano en de blazers optimaal excelleren. De zang is adequaat aanwezig, maar had voor mij ook achterwege kunnen blijven, het nummer was even sterk gebleven.

Dat de band iets in zijn mars heeft, blijkt uit de interpretatie van Jerry Lee Lewis' “Great Balls Of Fire”. In plaats van het nummer zo goed mogelijk te kopiëren, speelt Louis er op een intelligente wijze mee. De zang doet hier denken aan die van Tiny Tim en de pianoloopjes zijn grappige variaties op het origineel.
Misschien dat niet elke Jerry Lee Lewis fan ervan gecharmeerd zal zijn, maar mij bevalt het wel.

Nummer 5 is wederom een compositie van Lodewijk van der Linden en de staccato boogieënde basis is moeilijk te herleiden naar één voorbeeld van vroeger. Duidelijk is dat Louis goed heeft geluisterd naar Amos Milburn en Cecil Gant, twee van mijn eigen favorieten.

Omdat gastzangeres Meike van de Veer mij niet speciaal kan boeien in de nummers 6 en 7, laat ik haar aandeel aan de CD onbesproken. Al moet gezegd worden dat het om eigenzinnige uitvoeringen gaat.

Dat eigenzinnige geldt trouwens voor de hele CD. Ook met “Mess Around” wordt flink gespeeld, maar hier is het resultaat minder verrassend.

Wat een nummer van Freddie Mercury op deze plaat moet, is mij niet duidelijk. “Crazy Little Thing (Called Love)” wordt aan deze man toegeschreven, maar dat komt mij vreemd voor. Ik ken dat themaatje al veel langer, ik zal het eens uitzoeken.

De uitvoering van “Drinkin' Wine” is een mengsel van de vele R&B en rock-uitvoeringen. De piano-intro lijkt te zijn gekopiëerd van Jerry Lee Lewis' “When I Get Paid”.
Het nummer gaat over in “Rock And Roll Music” van Chuck Berry. Daarna is het tijd voor een pauze, want de band doet de hele CD in één dag, min of meer 'live' dus. En waarom ook niet, met eindeloos knutselen wordt het lang niet altijd beter, en zeker niet spontaner.

Op de CD staat: SIDE ONE en SIDE TWO. Dat is een grapje of een nostalgisch verlangen naar de LP of er komt ook nog eens een LP met deze nummers. Eigenlijk zijn ze daar perfect geschikt voor.
In elk geval heeft Louis in de volgende nummers zijn piano verwisseld voor de accordeon. En dat geeft een aangename sfeerwisseling, die het vooral tijdens live-optredens goed zal doen.

Opmerkingen van een toevallig meeluisterende kennis:
De zanger kent zijn teksten goed; hij geeft een eigen draai aan de nummers; hij kent de songs inhoudelijk goed; hij weet waar hij over zingt; zijn stem is prettig maar heeft een beperkt bereik; de muziek is onderhoudend; het zijn goede muzikanten; de muziek is levendig en afwisselend; het accordeonspel is prima.

De CD is uitgebracht op het Nederlandse Jazzlabel Maxanter en het geluid van de opnames sluit daar bij aan, dat is ook 'jazzy': schoon, helder, hoog en sprankelend.

Tip: luister eerst eens vaker naar de nummers voordat je een oordeel velt.

Naar mijn mening kan deze band uitgroeien tot de 'Nederlandse Big Town Playboys' als men voldoende gelegenheid tot optreden krijgt.

Website

http://www.louisandthelosers.com