The Flying Arrows: Terugblik

The Flying Arrows 1963, Eerste bezetting

4 mei 2015

E

en terugblik van 50 jaar op een band uit de jaren zestig. The Flying Arrows uit Rijssen. In die jaren was het natuurlijk allemaal anders dan nu. De beginnende bandjes vormden daarop geen uitzondering. In ons geval was er geen geld en was het behelpen op allerlei gebied.

De weinig beschikbare songteksten met akkoorden waren te duur. Dus was je uren bezig om een 45- of 33-toerenplaat (als je die al had) grijs te draaien om de teksten op te schrijven, en daarna de akkoorden te vinden. Meestal probeerde je ze van de radio in je geheugen op te slaan en na te spelen. Het was de tijd van de Beatles en de Rolling Stones. Nu kun je alles zo van internet halen.
Het oefenen ging in de huiskamers van zeer tolerante ouders met buren wiens tolerantie achteraf gezien zeer bewonderenswaardig was. De woonkamers werden dan tijdelijk verbouwd. We speelden vol enthousiasme en veel te hard voor een huiskamer, maar de pannen bleven gelukkig op de daken. Nu een ondenkbare situatie. Heel in het begin speelden we op oude radio’s waarvan de pick-up-ingangen gebruikt werden als versterker. Later werden we de trotse bezitters van een 10 W Amroh versterker. Dat was ook onze “geluidinstallatie” voor ons eerste songfestival.
We maakten ongewild een zeer origineel begin. Na de eerste akkoorden ging iemand op mijn snoer staan waardoor de draden ruw uit de stekker van mijn gitaar werden gerukt. De kortsluiting die daarop volgde veroorzaakte een nogal futuristische mengeling van gekraak, geknetter en gillende keukenmeiden die Jimmy Hendrix mogelijk geïnspireerd heeft. Natuurlijk had je geen reservesnoer. Dus die draden moesten op het podium weer aan elkaar gesoldeerd worden, en dit onder de ongeduldig toeziende ogen van de jury en het publiek. XXL Stress. Ondanks dit onvoorstelbaar stuntelige scenario kregen we toch een goede beoordeling. Ook daarna bleef het nog een tijdje behelpen met onze geluidsinstallatie. Zo moest je de microfoon niet met je lippen aanraken want daar stond wat lekspanning op en daar gingen je haren bijna van overeind staan. Ook het stemmen van gitaren ging nog op gehoor in lawaaierige zalen en dan ook nog het liefst allemaal door elkaar. Nu zijn daar handige digitale apparaatjes voor.

Affiche 1964, St. Josephgebouw Rijssen

De eerste bezetting bestond uit Ronald Huls (basgitaar), Tonny ter Beest (begeleidingsgitaar), Hans Barnaart (drums) en Richard Tokaya (sologitaar en zang). Om wat bekendheid te krijgen organiseerden we op 24 oktober 1964 een dansavond in het St Josephgebouw in Rijssen. Op zich niets bijzonders, ware het niet dat in die tijd in het conservatieve Rijssen, katholieken en protestanten gescheiden van elkaar bleven. Aangezien onze band een mix was van beiden moest de entree van het katholieke St Josephgebouw voor een ieder mogelijk zijn. Dat was geen probleem voor de beheerder van het gebouw. Deze eerste oecumenische gebeurtenis in Rijssen verliep op een heel natuurlijke manier en was een succes. Het haalde zelfs de pers.

Daarna volgden optredens in omliggende plaatsen en ons eerste optreden in Duitsland was in Ibbenbüren. In 1964 verschoven de interesses van Tonny ter Beest, en hij verliet de band. Tinus Sapulette (zang en saxofoon) en Ben Adriaansz (sologitaar), beiden uit de Wierdense band The Luniks, deden hun intrede en maakten het geheel vollediger en veelzijdiger. Beat, Rock and Roll, Blues en Country maakten deel uit van ons repertoire. Eén van onze eerste optredens in de nieuwe bezetting was in de muziekkoepel van het Volkspark te Rijssen. Ben was toen door omstandigheden tijdelijk vervangen door Boean Omarathan.

Flying Arrows in het Volkspark Rijssen, 1965

In die tijd waren er op zaterdagavond dansgelegenheden met bandjes. Voor zover ik me kan herinneren traden we regelmatig op in Holten, Wierden, Almelo en in Duitsland. Ongetwijfeld ook andere plaatsen maar die namen zijn na 50 jaar een beetje vervaagd. Eén van die avonden is me nog goed bijgebleven. Dat was in het Amicitia-gebouw in Holten, waar ons optreden een beetje uit de hand liep door een wat al te enthousiast publiek.
Er borrelen herinneringen op aan optredens in Robobo in Wierden, en gebouw Vok in Almelo. Je speelde vier, vijf nummers en dan was het weer even pauze, tijd voor een drankje zowel voor ons als voor het dansende publiek. Af en toe een slow-nummer waar vooral aan het eind van de avond opvallend veel vraag naar was. Zouden zich stelletjes gevormd hebben op onze muziek?

Knipsel Dagblad v/h Oosten, 1964

Vergeleken met nu, liet niet alleen ons materiaal te wensen over, het was ook behelpen met de zalen. De podiums waren niet altijd voorzien van voldoende stopkontakten. De vloeren waren ook niet altijd even stevig. Zo kon het gebeuren dat een microfoon met standaard van het toneel kletterde en in het publiek belandde omdat we teveel bewogen. Wat te denken van een uitstekende spijker op het podium die door een trommelvel ging. Ik kijk glimlachend terug op al die beginperikelen en had ze zeker niet willen missen. Het had iets van een avontuur. Wij hebben actief meegedaan met die nieuwe muziekgolf uit Engeland en Amerika. Het was een fantastische tijd vol mooie herinneringen waar alles om de muziek draaide.

Dagblad v/h Oosten, Double Dee Show 1966

Maar eind 1966 ging Ronald in militaire dienst, gevolgd door Hans en ik in begin 1968, en zo gingen The Flying Arrows uit elkaar. Tinus en Ben zijn doorgegaan met andere bands en zijn nu nog actief op dat gebied. Wij hebben allen nog steeds goed contact met elkaar en kijken terug op een prachtige periode van ons leven.
Dit waren zo maar een paar herinneringen uit de jaren zestig. We waren zeker niet de enigen en menig bandje van toen zal één en ander niet onbekend voorkomen.

Richard Tokaya

The Flying Arrows, 1965