Levensduur LP vs CD

[11 november 2001]

Jij zult wel veel oude LP's op CD zetten en zelf veel CD's branden?” is een vraag die mij nogal eens gesteld wordt.
Ik bezit geen CD-brander en ik heb nog nooit een LP overgezet op CD. (Inmiddels - eind 2002 - heb ik wel een CD-brander, maar nog altijd geen LP's op CD gezet.)

Stel dat ik pakweg 2500 uur aan muziek op LP, EP, single en 78-toerenplaat zou hebben.
Dan zou het me minimaal 3000 uur kosten om dat over te zetten op CD, inclusief het maken van labels, en eventueel nog het zelf drukken van hoesjes.
Als ik er een achturige werkdag op na zou houden, en ik zou zaterdags en zondags doorwerken, dan zou ik na 375 dagen klaar zijn met de hele collectie over te zetten.
Als ik elke plaat ook nog eens zou gaan bewerken om oneffenheden als ruis, kraak, en tik te verwijderen, dan zou me dat nog eens honderden uren extra kosten.

In de computerbladen kan men regelmatig koppen als: “Red uw oude langspeelplaten!” e.d. tegenkomen.
Aan het zelf overzetten van muziek van het analoge vinyl naar het digitale CD-medium wordt veel aandacht besteed in die bladen.
De voordelen van de CD en de mogelijkheden om de nadelen van de LP (ruis, gekraak en getik) op te heffen, worden altijd benadrukt.
Opmerkelijk is dat men vinyl vaak als een inferieur opslagmedium aanmerkt en dat men stelt dat platen onder invloed van de tijd sterk achteruit gaan in kwaliteit.

In theorie zou vinyl na verloop van tijd slechter moeten worden, immers elk kunstmatig gefabriceerd materiaal kan uiteindelijk weer uiteenvallen.
Toch heb ik LP's uit 1958 (audiofiele Hi-Fi stereo) die nog altijd beter klinken dan de gemiddelde CD van nu.
Ook sommige singles, bijvoorbeeld van het originele SUN- en het HI-label uit de vijftiger jaren, die ik zeer regelmatig draai (misschien al wel 1000 keer gedraaid) zijn nog steeds niet van nieuw te onderscheiden.

Vaak begrijp ik niet waarom sommige platen er zo beroerd uitzien. Vooral op rommelmarkten zijn ze vaak een rommeltje!
Als dezelfde mensen die dat op hun geweten hebben hun CD's ook zo behandelen, dan zullen ze maar heel kort plezier hebben van de muziek.

Digitale media zijn, wat er ook anders over wordt beweerd, veel gevoeliger voor beschadigingen dan de oude media.
LP's en singles kunnen nog zo beschadigd zijn, ze blijven spelen! Er blijft altijd geluid uit komen.

CD's zijn van zichzelf al zó onvolmaakt dat er soms tienduizenden fouten op zitten(!) - fouten die door de software in de speler weer zo goed mogelijk worden gladgestreken - maar een stevige kras of vlek op een CD maakt hem totaal onbruikbaar. Hij doet het dan helemaal niet meer.
Bij digitale bronnen is het letterlijk en figuurlijk alles of niets.

Mijn intuďtieve bezwaar tegen het zelf branden van muziek-CD's, komt nu langzamerhand ook aan het licht in de computertijdschriften. Opneembare CD's zijn nog tamelijk nieuw.
Recente tests hebben nu uitgewezen dat sommige merken CD-R's al na twee tot drie jaar niet meer afgespeeld kunnen worden op een gewone CD-speler!
Zelfgebrande CD's met computersoftware werken dan al helemaal niet meer.

Vijf jaar zou wel eens een gemiddelde limiet kunnen zijn voor de houdbaarheid van veel CD-R's, afgaande op de onderzoeken.

Een zéér verontruste muziekliefhebber en lezer van het blad PC-Active verzucht aan het eind van zijn ingezonden brief: “Was de klassieke LP dan toch de meest betrouwbare bron om muziek te bewaren?”